Καλημέρα σε όλους σας!
Μετά από την επίσκεψή μου στη ΧΕΙΡΟΤΕΚΝΙΚΑ και τη γνωριμία μου με τις παπλωματούδες, ξεμυαλίστηκα και βάλθηκα ντε και καλά να βελτιώσω την τεχνική μου στο καπιτονάρισμα.
Ξεκίνησα ένα νέο έργο, άλλο ένα πάπλωμα σε ροζ αποχρώσεις (μια και το στοκ μου σε ροζ υφάσματα καλά κρατεί), που αποφάσισα να το καπιτονάρω κάνοντας δύο γαζιά, ένα αριστερά και ένα δεξιά από τις ραφές των τετραγώνων μου.
Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά προσπαθώ να κάνω κάτι παραπάνω. Στο πρώτο μου πάπλωμα έκανα μόνο τις κάθετες ραφές in the ditch, στο δεύτερο έκανα τις διαγώνιες και σε αυτό το τρίτο, που είναι και το μεγαλύτερο από τα προηγούμενα (140cmX110cm), οι φιλοδοξίες μου ξεπέρασαν τις δυνατότητες του εξοπλισμού μου.
Μετά από τρία γαζιά απογοητεύτηκα γιατί το βάρος του παπλώματος δεν άφηνε το ύφασμα να τροφοδοτείται ομαλά με αποτέλεσμα το μηκος της βελονιάς να μην είναι ομοιόμορφο.
Σταμάτησα προσπαθώντας να εντοπίσω το πρόβλημα και να το λύσω.
Θυμήθηκα ότι αυτό το πρόβλημα δεν το αντιμετώπισα ποτέ με τη ποδοκίνητη singer της μαμάς μου, προσαρμοσμένη σ' ένα λουστραρισμένο έπιπλο που άνοιγε προσφέροντας μια μεγάλη επιφάνεια εργασίας. Επίσης θυμήθηκα τα τραπέζια επέκτασης που χρησιμοποιούν οι quilters στο εξωτερικό. Άρχισα να σκέφτομαι την αγορά μιας τέτοιας επέκτασης.
Μα ποια αγορά;;!!
Στην ελληνική αγορά δεν υπάρχει ενδιαφέρον για τέτοια πράγματα και φυσικά ούτε και προσφορά. Το κόστος αγοράς και μεταφορικών από το εξωτερικό, απαγορευτικό!!
Μετά από ψάξιμο για ιδέες στο internet, αποφάσισα να επιχειρήσω να φτιάξω το τραπέζι μόνη μου.
Την ιδέα βέβαια την πήρα από αυτό εδώ το
video στο ΥouTube.
Από μια μάντρα με οικοδομικά υλικά προμηθεύτηκα ένα φύλλο μονωτικού αφρού διαστάσεων 4cmΧ60cmΧ250cm με κόστος 8 €. Ζήτησα να μου διαλέξουν και να μου κόψουν στη μέση ένα φύλλο που να είναι σε καλή κατάσταση, χωρίς γρατζουνιές και τσακισμένες γωνίες. Από το κόψιμο προέκυψαν δύο κομμάτια 4cmX60cmX125cm που για καλή μου τύχη, όταν τοποθετούνται το ένα πάνω στο άλλο, δίνουν ύψος 8cm, όσο ακριβώς είναι το ύψος του πλατώ της ραπτομηχανής μου. Επίσης σε αυτές τις διαστάσεις χώρεσαν στο εσωτερικό του αυτοκινήτου για τη μεταφορά τους στο σπίτι.
Ξεκίνησα βγάζοντας ένα πατρόν της μηχανής, αφού αφαίρεσα το αποσπώμενο συρτάρι της. Να σημειώσω εδώ πως τα πατρόν των δύο φύλλων είναι διαφορετικά. Στην παρακάτω φωτογραφία φαίνεται το κάτω φύλλο που έχει μια ακόμη εγκοπή για να ταιριάζει ακριβώς στη βάση της μηχανής που είναι φαρδύτερη στο εμπρός μέρος της.
Με μαχαίρι, κοπίδι, πολλή υπομονή και προσοχή έκοψα τα κομμάτια και τα αφαίρεσα.
Μετά από κάποιες μικροδιορθώσεις έφτασα στο παρακάτω αποτέλεσμα.
Το Σαββατοκύριακο ο Καλός μου ανέλαβε να κολλήσει τα δύο κομμάτια μεταξύ τους με ηλεκτρικό πιστόλι θερμόκολλας. Αφού κόλλησε τα δύο μέρη μεταξύ τους, παρατήρησε ότι τα δόντια από την πίσω μεγάλη πλευρά έπρεπε να κοπούν και να κολληθούν στο κενό της εμπρός μεγάλης πλευράς έτσι ώστε το τραπέζι να έχει ένα τέλειο παραλληλόγραμο σχήμα.
Αφού έγινε κι αυτό, έφτιαξα ένα νέο πατρόν του πλατώ της μηχανής και έντυσα όλη την επιφάνεια του τραπεζιού με χοντρό μουσαμά που αγόρασα από το σούπερ μάρκετ, φροντίζοντας προηγουμένως να τον κόψω στα κατάλληλα σημεία.
Το τραπέζι επέκτασης είναι πανέτοιμο!!
Ευκαιρία να το δοκιμάσω!!
Το μεσημέρι μετά το φαγητό, αφού πήγαν όλοι για ύπνο, μάζεψα στα γρήγορα την κουζίνα και έφερα το μισοτελειωμένο τελευταίο μου πάπλωμα.
Ξεκίνησα ελπίζοντας να μην είναι όλη η προσπάθεια μάταια.
Ω του θαύματος!!!
Το πάπλωμα γλυστράει πάνω στο μουσαμά σαν μετάξι!
Το μήκος της βελονιάς είναι ομοιόμορφο!!
Η δουλειά μου προχωράει άνετα, ανεμπόδιστα, γαζώνω χωρίς άγχος και ταλαιπωρία!!
Το καπιτονάρισμα έγινε πάρα πολύ καλό!
Με πήρε η νύχτα βέβαια, μα μπορούσα να σταματήσω; Η συνέχεια ήταν παιχνιδάκι. Έκοψα λοξό συνεχόμενο ρέλι και ρέλιασα το πάπλωμα, αυτή τη φορά στη μηχανή, χρησιμοποιώντας το ποδαράκι stitch in the ditch από μια συλλογή με ποδαράκια που μου έκαναν δώρο ο Καλός μου και τα παιδιά μου τα Χριστούγεννα που μας πέρασαν.
Όταν έχεις τα κατάλληλα εργαλεία, η δουλειά σου γίνεται εύκολα και γρήγορα.
Εδώ φαίνεται η διαφορά στο μήκος της βελονιάς πριν και μετά. Στην κάτω δεξιά γωνία οι βελονιές είναι πολύ μικρές γιατί το πάπλωμα δεν κινούνταν ομαλά.
Την επομένη ακολούθησε φωτογράφιση στον κήπο μας που έχει μεν πνιγεί στα αγριόχορτα, αποτελεί δε καλό φόντο για εξωτερικές λήψεις.
Το εμπρός μέρος του παπλώματος με το ρέλι ραμμένο in the ditch.
Το πίσω μέρος του ρελιού που ομολογουμένως χρειάζεται κάποια βελτίωση!
Είμαι πολύ ευχαριστημένη γιατί το αποτέλεσμα με αποζημίωσε.
Τώρα ποιος με κρατάει!!!
Σας φιλώ,
Να είστε όλοι καλά!!
