Here comes the bride! - Καλώς τηνε τη νύφη μας!

Καλή σας ημέρα!

Το Σάββατο που μας πέρασε είχαμε πολύ μεγάλες χαρές στο σπίτι μας.

Η ανηψιά μας ντύθηκε νύφη κι έφυγε από την πόρτα μας για να βρεθεί με τον καλό της στην εκκλησία!

Αφού το χτένισμα και το μακιγιάζ τέλειωσαν,

Οι φίλες της την έντυσαν.

Η μαμά και η αδελφή της την καμαρώνουν,

Το άρωμα, η τελευταία πινελιά...

Κρατήθηκαν και οι παραδόσεις βέβαια, γράφοντας τα ονόματα των ελεύθερων στα παπούτσια της...

τα οποία είχε την τιμή να της τα φορέσει  ο γιός μου,

κι εκείνη τα έδεσε στα καλλίγραμα ποδαράκια της.

Τα λουλούδια αγορασμένα σε ανθοδέσμες,

μετατράπηκαν σε συνθέσεις από τα χέρια της μαμάς μου.
Αυτή είναι οι σύνθεση που στόλισε τον χώρο όπου ντύθηκε η νύφη.

Οι υπόλοιπες στόλισαν το  υπόλοιπο σπίτι.

Η νύφη ήταν κούκλα, ο γαμπρός λεβέντης σαν τα κρύα τα νερά.
Ο γάμος τους ήταν υπέροχος, το γλέντι πολύ κεφάτο κράτησε ως τα ξημερώματα.

Ας είναι τα παιδιά ευτυχισμένα κι αγαπημένα  σε όλη την υπόλοιπη κοινή τους ζωή!

Preemie aged 55! - Ηλιτόμηνον (πρόωρα γεννημένο) ετών 55!

Καλημέρα σε όλους!!

Την προηγούμενη εβδομάδα κατά την επίσκεψή μου σε διάφορα blogs που παρακολουθώ, βρέθηκα σε αυτή την ανάρτηση της Μαρίας που μου κίνησε το ενδιαφέρον και με συγκίνησε πολύ, γιατί κι εγώ η ίδια υπήρξα πρόωρο μωρό.

     Γεννήθηκα μετά από επτά μήνες εγκυμοσύνης και ζύγιζα μόλις 1,9 κιλά. Αν και δεν αντιμετώπιζα προβλήματα υγείας, όντας πρόωρο και λιποβαρές βρέφος, πέρασα τις  πρώτες ημέρες της ζωής μου σε θερμοκοιτίδα στο μαιευτήριο Έλενας Βενιζέλου. Οι γονείς μου πηγαινοέρχονταν φέρνοντας μαζί τους -εκτός από την αγάπη τους- μητρικό γάλα στα τότε γυάλινα μπουκάλια του φρέκου γάλακτος.

Παρά τα περιορισμένα  μέσα και τις αντίξοες συνθήκες της εποχής μου, κατάφερα να βγω από το μαιευτήριο σαράντα ημέρες αργότερα γερή και δυνατή. 

     Ο καρπός μου ήταν όσος είναι σήμερα ο αντίχειράς μου. Την κορδελίτσα με το όνομά μου τη χάρισε στον μπαμπά μου η προϊσταμένη του θαλάμου νεογνών και είναι φυλαγμένη στο αρχείο του με τα αναμνηστικά.

     Σε ηλικία εννέα μηνών στη βάφτισή μου ήμουν πια ένα στρουμπουλό μωράκι.

     Έγινα παιδάκι, έφηβη, ενήλικη και σήμερα απολαμβάνω μια ευτυχισμένη ζωή  με τον άντρα μου και τα παιδιά μου, την οικογένεια με την ευρύτερη έννοια και τους φίλους μου.



     Θέλοντας να αποτίσω φόρο τιμής στους δικούς μου γονείς, καθώς και στους νέους γονείς που παλεύουν για τα πρόωρα μωρά τους και ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα του συλλόγου "Ηλιτόμηνον", του Ελληνικού Σύλλογου Πάτσγουορκ  και της Μάνιας Χατζηιωαννίδη,  έφτιαξα ένα μικρό παπλωματάκι για να αγκαλιάσει ένα μικρούλη αγωνιστή.

     Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου σ' αυτό το μικρούλι ανθρωπάκι να γίνει γερό και δυνατό.
Να μεγαλώσει,  να ευτυχήσει, να ζήσει πολλά καλά χρόνια, να γεράσει και να ασπρίσει σαν τα ψηλά βουνά!

Οι διαστάσεις του παπλώματος είναι 64 εκ. Χ 83 εκ.
Τα υφάσματα, η κλωστή καθώς και η βάτα είναι 100% βαμβακερά.


Σας χαιρετώ,
νάστε όλοι καλά!!

60 years ago... - 60 χρόνια πριν...

Αθήνα 1955, εξήντα χρόνια πίσω .
 

Οι έφηβοι της εποχής δεν γνωρίζουν τις λέξεις τηλεφώνημα, sms, email, skype, viber.

Επικοινωνούν πρόσωπο με πρόσωπο κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον στα μάτια.

Γνωρίζουν νέα πρόσωπα, ερωτεύονται, φλερτάρουν μέσα από τις σελίδες των Λευκωμάτων.

Λευκές σελίδες τις οποίες διακοσμούν επιστρατεύοντας τον καλλιτέχνη της παρέας.

Απευθύνουν ερωτήσεις στερεότυπες και ζητούν από γνωστούς και φίλους να απαντήσουν γραπτώς.

Οι γράφοντες χρησιμοποιούν ψευδώνυμο, τη "μάσκα" τους.

Μέσω των απαντήσεών τους αποκαλύπτουν αυτά που δεν μπορούν να πουν ευθέως.

Προς το τέλος του λευκώματος εκφράζουν τη γνώμη τους για τον/την κτήτορα και αποκαλύπτουν την ταυτότητά τους.

Σας παρουσιάζω παρακάτω το λεύκωμα της μαμάς μου, που το 1955 ήταν μόλις 17 χρόνων.

Την προσωπογραφία της και το σχέδιο της ερώτησης "Τι εστί ζωή; Τι θάνατος; " τα φιλοτέχνησε ο γείτονάς της με το ψευδώνυμο Διαβάτης ο οποίος ήταν εξαιρετικός ζωγράφος.

Οι σελίδες του είναι κιτρινισμένες, το δέσιμό του κομμένο.

Οι γονείς μου το φύλαγαν ευλαβικά όλα αυτά τα χρόνια, μαζί με άλλα δύο του μπαμπά μου.Μας τα έφεραν για να τα δείξουν στα εγγόνια τους.

Εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία να τα μοιραστώ μαζί σας.

Η μαμά μου στα δεκαεπτά της.

Το σκληρόδετο εξώφυλλο

Ιούλιος 1955. Ρόζα .......

Γυρίζοντας το φύλλο μου τούτο, βάλτε τη μάσκα σας.



Τι εστί λεύκωμα;



Τι εστί φιλία;

Τι εστί έρως;

Ποιο άνθος σας αρέσει;

Τι εστί φιλί;

Ποιος χορός σας αρέσει;

Τι εστί ανήρ;

Τι εστί γυνή;

Ποιο σπορ σας αρέσει;

Τι εστί γάμος;

Που έχετε αναμνήσεις;

Ποιο τραγούδι σας αρέσει;

Ποια εποχή σας αρέσει;

Ποια μάτια σας αρέσουν;

Τι εστί ζωή; Τι θάνατος;

Γνώμη και ευχή στην κτήτορα.

Και τώρα κάτω οι μάσκες.

Η εσωτερική σελίδα του οπισθόφυλλου.

 Ο μπαμπάς μου μεγάλωσε στην Πλάκα και το σπίτι τους ήταν στην οδό Τριπόδων 10 κάτω ακριβώς από τον Άγιο Νικόλαο τον Ραγκαβά. Στην εσωτερική σελίδα του οπισθόφυλλου ο μπαμπάς μου σκιτσάρισε στην πάνω αριστερή γωνία τον Άγιο Νικόλαο με τα χαρακτηριστικά σκαλάκια που οδηγούν στην πλατεία του. Κάτω από το σκίτσο γράφει και υπογραμμίζει τον τίτλο του σκίτσου.

Η μαμά μου συμπληρώνει και υπογραμμίζει στον τίτλο τη λέξη "Πλάκας" προς αποφυγήν οποιασδήποτε παρανοήσεως (!) και σχολιάζει λίγο παρακάτω: "εσύ παιδί μου αδικήθηκες που δεν έγινες ζωγράφος ".

Και το φλέρτ μεταξύ τους συνεχίζεται.....μέχρι και σήμερα!!!!

Σας χαιρετώ, να είστε όλοι καλά!!