Monday, 16 May 2016

Time is money! - Ο χρόνος είναι χρήμα! (Bed sheets - σεντόνια )

Καλημέρα σε όλους!
 
Τον τελευταίο καιρό με διακατέχει ραπτική μανία.
 
Αγαπημένο αντικείμενο, τι άλλο; Σεντόνια!
Υπέρδιπλα, μονά, με τις μαξιλαροθήκες τους.
Με λάστιχο ή χωρίς.
Βαμβακερά υφάσματα.
Ριγέ, με γεωμετρικά σχήματα, λουλουδάτα.
Γαλάζια, καφέ, μπεζ, ασπρόμαυρα, γκρίζα.
 
Ξεκίνησα λίγο πριν το Πάσχα, αρπάζοντας την ευκαιρία να φτιάξω χειροποίητα δώρα και μέχρι σήμερα έχω ράψει 8 υπέρδιπλα και 3 μονά σετ, με το σετ να περιλαμβάνει πανωσέντονο, κατωσέντονο και τις ανάλογες μαξιλαροθήκες.
 
Στήνοντας λοιπόν μια μικρή γραμμή παραγωγής συνειδητοποίησα πως θα έπρεπε να αλλάξω κάπως τις μεθόδους μου για να μειώσω το χρόνο που αφιέρωνα στο ράψιμο, έτσι ώστε να προλαβαίνω να ασχολούμαι με τις υπόλοιπες ευγενείς(!) καθημερινές ασχολίες του νοικοκυριού μου.
 
Από τις φωτογραφίες λείπουν τα άσπρα-γκρίζα λουλουδάτα-ριγέ σετ που τα δώρισα πριν τη φωτογράφιση.








 
 
 
  

Συνήθως ξεκινώ με το κόψιμο των υφασμάτων.
Αυτή τη δουλειά την κάνω πάντα πρωί, με καθαρό μυαλό και μόνο όταν όλοι λείπουν από το σπίτι καθώς χρειάζομαι και το τραπέζι της κουζίνας και το πάτωμα της τραπεζαρίας για ν' απλώνω τα υφάσματά μου. Μετρώ προσεκτικα πάντα δύο φορές και κόβω όλα τα κομμάτια που χρειάζομαι.
 
Στη συνέχεια  ράβω όλες τις μαξιλαροθήκες.
 
Συνεχίζω με όλα τα κατωσέντονα.
 
Και φτάνω στα πανωσέντονα...
Η πιο χρονοβόρα από τις επί μέρους  εργασίες είναι  αυτή του ραψίματος του ρελιού και της φάσας.
 
Στην πρώτη φάση καρφίτσωνα το ρέλι με τη φάσα. Στη δεύτερη φάση καρφίτσωνα αυτά τα δύο στο πάνω μέρος του πανωσέντονου. 
 Πολλές καρφίτσες αν λάβει κανείς υπ' όψιν ότι το φάρδος του υπέρδιπλου πανωσέντονου είναι 2,4 μέτρα!

 
Πολλές καρφίτσες!!

 Αυτές τις δύο φάσεις τις παρέκαμψα χρησιμοποιώντας το ποδαράκι για το blind hem και την επιλογή του μέγιστου μήκους γαζιού της ραπτομηχανής μου.
 
Ευθυγράμμισα το ποδαράκι (το πλαστικό μέρος του) με τη λευκή γραμμή που βρίσκεται στο διάφανο κάλυμα της μασουρίστρας, για να μου χρησιμεύσει σαν οδηγός.
 

 
Στη συνέχεια, οδηγώντας την άκρη του ρελιού πάνω στην άκρη της  φάσας με τη βοήθεια του οδηγού, χωρίς βιαστικές κινήσεις για χάρη της ακρίβειας,  τα τρύπωσα μεταξύ τους σε χρόνο μηδέν!!


 

 

Στη συνέχεια και με τον ίδιο τρόπο γάζωσα κατευθείαν το πανωσέντονο πάνω στη φάσα με το ρέλι χωρίς να τα τρυπώσω καν.


 
Λεπτομέρεια του γυρίσματος του ρελιού στην πλευρά του σεντονιού.

Η σιδερώστρα μου επί το έργον!!  Δεν την είχα ξαναδεί τόσο φορτωμένη !
 

Εδώ το ράψιμο του πλαινού μέρους της φάσας. Το ρέλι σταματά λίγο πριν το πλαϊνό στρίφωμα του σεντονιού για να αποφεύγονται οι χοντράδες από τις πολλές στρώσεις υφάσματος, γνώση που την απέκτησα με το δύσκολο τρόπο.


Η φάσα μισοτελειωμένη.


Στη συνέχεια καρφιτσώνω το πίσω μέρος της φάσας για να γαζώσω το τελευταίο γαζί από την καλή μεριά του σεντονιού χρησιμοποιώντας πάλι το ποδαράκι του blind hem όπως φαίνεται σ αυτή την παλιότερη ανάρτηση.
Aυτό το  μοναδικό καρφίτσωμα δεν γίνεται να το αποφύγω , εκτός αν έχετε κάποια ιδέα να προτείνετε!!!


Με αυτόν τον τρόπο κατάφερα να βελτιώσω το ρεκόρ μου από ένα υπέρδιπλο πανωσέντονο την ημέρα σε τέσσερα και να κερδίσω χρόνο για να ασχοληθώ με τις αυξημένες Πασχαλινές απαιτήσεις του νοικοκυριού μου.
 
Τώρα κάνω ένα διάλλειμα μιας που είναι περίοδος πανελληνίων και το βλαστάρι μου χρειάζεται περιποίηση και ηρεμία στο σπίτι.
Κι εγώ επίσης χρειάζομαι λίγη ηρεμία και χρόνο (που τον κέρδισα επάξια άλλωστε) για να τον αφιερώσω στα αγαπημένα μου βιβλία.
 
Αλλά που θα πάει;
Σε δύο εβδομάδες οι πανελλήνιες θα έχουν τελειώσει...
Όλο και κάποιο καινούριο ύφασμα δεν θα βρω;
 
Σας χαιρετώ,
Να είστε όλοι καλά.... 

Thursday, 28 January 2016

Sweater tailoring - Χρυσό Ψαλίδι

Καλημέρα σε όλους σας!!

Όχι, όχι, δεν χάθηκα, εδώ ήμουν.
 
Ναι, δεν δημοσίευσα καμμιά νέα ανάρτηση, σας παρακολουθώ όμως όλους.
 
Ο λόγος της απουσίας μου είναι ο οίστρος τακτοποίησης που με κατέλαβε μετά τα Χριστούγεννα.Γι αυτό όμως θα σας μιλήσω σε επόμενη ανάρτηση.
 
Λίγο πριν τις γιορτές ο μεγάλος μου ανιψιός με παρακάλεσε να του στενέψω κάποια από τα ρούχα που είχε αγοράσει κατά την περίοδο μελέτης για τις πανελλήνιες, όταν είχε πάρει κάποια κιλάκια.
 
Όλα αυτά τα ρούχα δυστυχώς, τώρα που ξαναγύρισε στα συνηθισμένα του κιλά, του ήταν πολύ μεγάλα. Μεγάλο κρίμα να τα πετάξουμε ή να τα δώσουμε!
 
Μου ζήτησε λοιπόν να του τα στενέψω αν μπορώ.
Να σας πω την αλήθεια, προβληματίστηκα αρκετά. Το στένεμα ενός παντελονιού όχι μόνο στα πατζάκια αλλά και στη μέση είναι επίπονη προσπάθεια και απαιτεί πολλή δουλειά που ομολογώ δεν είχα τολμήσει να κάνω ποτέ. Όσο για τα πλεκτά πουλόβερ, με διακατείχε η ανησυχία από την μια ότι θα ξεφτίσουν αν τα κόψω κι από την άλλη ότι θα κοπούν τα γαζιά λόγω της ελαστικότητας του πλεκτού υφάσματος.
 
Μετά από ώριμη σκέψη, αποφάσισα πως αυτή ήταν η ευκαιρία μου να δοκιμάσω. Τι είχα να χάσω άλλωστε; Τα συγκεκριμένα ρούχα έστι κι αλλιώς ήταν άχρηστα. Μίλησα με τον ανιψιό μου για τις ανησυχίες και τις επιφυλάξεις μου κι αποφασίσαμε από  κοινού να το τολμήσουμε!
 
Ήρθε λοιπόν στο σπίτι φέρνοντας μια τσάντα ρούχα. Του ζήτησα να  φορέσει τα παντελόνια από την ανάποδη (το μέσα έξω) έστι ώστε να μπορέσω να βάλω καρφίτσες στη θέση των νέων ραφών.
Όσο για τα πουλόβερ, μου έφερε ένα που του ταίριαζε γάντι για να το χρησιμοποιήσω για οδηγό.
 
Η επιχείρηση χρυσό ψαλίδι ξεκίνησε!!
 
Η ερασιτέχνης μοδίστρα χρησιμοποιεί προς διευκόλυνσή της δικές της τεχνικές .
 
Ο μπλε υδατοδιαλυτός μαρκαδόρος γνωρίζει νέες δόξες.






Το κοπίδι-ροδάκι διευκολύνει το ίσιο κόψιμο.
Ναι, τα μανίκια ήθελαν κι αυτά κόντυμα αφού η μετατόπιση της πλαινής ραφής είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση του μήκους τους.


Η καλή μου ραπτομηχανή διαθέτει ελαστικά γαζιά που αποδεικνύουν τελικά αβάσιμους τους φόβους μου περί κοψίματος των ραφών.
Διαθέτει επίσης βελονιές που μοιάζουν με κοπτοράπτη για την ενίσχυση του περιθωρίου ραφής.
Ακολουθεί το προσεκτικό κόψιμο της περίσσειας υφάσματος με το ψαλίδι.
Ω! τι ευτυχία! Δεν ξεφτίζει τίποτα! Η ραφή μου είναι άψογη.




Το όλο εγχείρημα στέφεται από επιτυχία!
 
Η ενθουσιασμένη ερασιτέχνης μοδίστρα στενεύει πουλόβερ κονταίνει μανίκια , στενεύει και κονταίνει παντελόνια και χαίρεται που τα καταφέρνει! H οικιακή οικονομία αναβιώνει στο τραπέζι της κουζίνας μου!
 
Ο νεαρός ανανέωσε την χειμερινή του γκαρνταρόμπα ανέξοδα, κι εγώ ένοιωσα πανευτυχής για δύο λόγους:
Ο πρώτος είναι ότι με πέταξαν στα βαθειά και όχι μόνο κατάφερα να μην πνιγώ αλλά έμαθα καλό κολύμπι.
Ο δεύτερος και σημαντικότερος είναι τα γλυκά λόγια που άκουσα  και το χαμογελαστό πρόσωπο του ανιψιού μου!!
 
Φωτογραφίες από τη μεταποίηση των παντελονιών ξέχασα να βγάλω, ωστόσο θα το κάνω όταν θα μου ξαναδοθεί η ευκαιρία !!
 
 
Σας χαιρετώ,
 
Εύχομαι να είστε όλοι καλά,
Εις το επανειδείν λοιπόν!!!

Friday, 25 December 2015

Merry Christmas!!!


ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ!!!

 
 
Χρόνια Πολλά από ένα νέο καλλιτέχνη που θαυμάζω πολύ με ένα βίντεο φτιαγμένο απ' την αρχή έως το τέλος από τα χέρια του...

Sunday, 22 November 2015

60 years ago... - 60 χρόνια πριν...

Αθήνα 1955, εξήντα χρόνια πίσω .
 
Οι έφηβοι της εποχής δεν γνωρίζουν τις λέξεις τηλεφώνημα, sms, email, skype, viber.
Επικοινωνούν πρόσωπο με πρόσωπο κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον στα μάτια.
Γνωρίζουν νέα πρόσωπα, ερωτεύονται, φλερτάρουν μέσα από τις σελίδες των Λευκωμάτων.
Λευκές σελίδες τις οποίες διακοσμούν επιστρατεύοντας τον καλλιτέχνη της παρέας.
Απευθύνουν ερωτήσεις στερεότυπες και ζητούν από γνωστούς και φίλους να απαντήσουν γραπτώς.
Οι γράφοντες χρησιμοποιούν ψευδώνυμο, τη "μάσκα" τους.
Μέσω των απαντήσεών τους αποκαλύπτουν αυτά που δεν μπορούν να πουν ευθέως.
Προς το τέλος του λευκώματος εκφράζουν τη γνώμη τους για τον/την κτήτορα και αποκαλύπτουν την ταυτότητά τους.

Σας παρουσιάζω παρακάτω το λεύκωμα της μαμάς μου, που το 1955 ήταν μόλις 17 χρόνων.
Την προσωπογραφία της και το σχέδιο της ερώτησης "Τι εστί ζωή; Τι θάνατος; " τα φιλοτέχνησε ο γείτονάς της με το ψευδώνυμο Διαβάτης ο οποίος ήταν εξαιρετικός ζωγράφος.
Οι σελίδες του είναι κιτρινισμένες, το δέσιμό του κομμένο.
Οι γονείς μου το φύλαγαν ευλαβικά όλα αυτά τα χρόνια, μαζί με άλλα δύο του μπαμπά μου.Μας τα έφεραν για να τα δείξουν στα εγγόνια τους.
Εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία να τα μοιραστώ μαζί σας.

Η μαμά μου στα δεκαεπτά της.

Το σκληρόδετο εξώφυλλο

Ιούλιος 1955. Ρόζα .......

Γυρίζοντας το φύλλο μου τούτο, βάλτε τη μάσκα σας.


Τι εστί λεύκωμα;


Τι εστί φιλία;

Τι εστί έρως;

Ποιο άνθος σας αρέσει;

Τι εστί φιλί;

Ποιος χορός σας αρέσει;

Τι εστί ανήρ;

Τι εστί γυνή;

Ποιο σπορ σας αρέσει;

Τι εστί γάμος;

Που έχετε αναμνήσεις;

Ποιο τραγούδι σας αρέσει;

Ποια εποχή σας αρέσει;

Ποια μάτια σας αρέσουν;

Τι εστί ζωή; Τι θάνατος;

Γνώμη και ευχή στην κτήτορα.

Και τώρα κάτω οι μάσκες.

Η εσωτερική σελίδα του οπισθόφυλλου.
 Ο μπαμπάς μου μεγάλωσε στην Πλάκα και το σπίτι τους ήταν στην οδό Τριπόδων 10 κάτω ακριβώς από τον Άγιο Νικόλαο τον Ραγκαβά. Στην εσωτερική σελίδα του οπισθόφυλλου ο μπαμπάς μου σκιτσάρισε στην πάνω αριστερή γωνία τον Άγιο Νικόλαο με τα χαρακτηριστικά σκαλάκια που οδηγούν στην πλατεία του. Κάτω από το σκίτσο γράφει και υπογραμμίζει τον τίτλο του σκίτσου.
Η μαμά μου συμπληρώνει και υπογραμμίζει στον τίτλο τη λέξη "Πλάκας" προς αποφυγήν οποιασδήποτε παρανοήσεως (!) και σχολιάζει λίγο παρακάτω: "εσύ παιδί μου αδικήθηκες που δεν έγινες ζωγράφος ".

Και το φλέρτ μεταξύ τους συνεχίζεται.....μέχρι και σήμερα!!!!

Σας χαιρετώ, να είστε όλοι καλά!!

Friday, 13 November 2015

Eye glasses case - Θήκη γυαλιών

Γεια σας!!
 
Αυτή είναι μια θήκη γυαλιών που έφτιαξα κατά τα μέσα του προηγούμενου Μάρτη, εμπνευσμένη από αυτή την ανάρτηση της Keywoman.
Μικρό έργο που ξεκίνησε και τέλειωσε μέσα σ' ένα απόγευμα, φτιαγμένο για τα γυαλιά του Μάκη, του φυσικοθεραπευτή μου.
 
Το logo του το βρήκα στην επαγγελματική του κάρτα, το σκανάρισα, το έφερα στα μέτρα μου, το τύπωσα σε χαρτί T-shirt transfer  και το μετέφερα με το σίδερο στο ύφασμα.
Διάλεξα  υφάσματα μέσα απ' το καλάθι με τα ρετάλια που ταίριαξαν με τα χρώματα του logo. 
Ακολούθησα πιστά τις οδηγίες της Keywoman και το έργο στέφθηκε από επιτυχία.
 
 
 



Η εκτέλεση αυτού του μικρού έργου, αν και κούρασε τον πονεμένο μου ώμο, ωστόσο με χαροποίησε ιδιαιτέρως γιατί μπόρεσα να ασχοληθώ με κάτι που μου αρέσει πολύ, που το είχα εγκαταλείψει τους τελευταίους μήνες λόγω του τραυματισμού μου.
 
Ομολογώ πως η περίοδος αυτή της αναγκαστικής απραξίας ήταν πολύ δύσκολη. Οι ώρες δεν περνούσαν με τίποτα, η μέρα ήταν ατέλειωτη.  Δεν είχα τίποτα να γεμίσω τον χρόνο μου εκτός από το διαδίκτυο και το διάβασμα. Κι αυτά όμως κατέληγαν βαρετά.
Ευτυχώς όμως, όλα τα κακά έχουν τέλος.
Τώρα πια, ένα σχεδόν χρόνο μετά, είμαι πάλι καλά, πονώ ελάχιστα και σπανίως, η κινητικότητα των χεριών μου όχι μόνο επανήλθε αλλά βελτιώθηκε με τόση γυμναστική κι επέστρεψα επιτέλους σε όλες τις συνηθισμένες μου δραστηριότητες!!

Καλημέρα σε όλους!